Dla wszystkich, którzy chcą pokonywać mile morskie, a jednocześnie wypoczywać, Baleary są idealnym akwenem. Dwa tygodnie wystarczą, aby odwiedzić pięć wysp i poznać ich atrakcje, czy bedą to porty, czy też kotwicowiska, miejsca tłumnie odwiedzane przez turystów czy po prostu cisza.

Nie czuję się całkiem dobrze w momencie gdy pokazuję starszemu mężczyźnie nasze pozwolenie. Jego usta bezdźwięcznie sylabizują po kolei każdą linijkę dokumentu. Potem następuje spojrzenie na zegarek, którego obawiałem się od początku. Dostrzegam, że bardziej niż godzina naszego przybycia interesuje go data na cyferblacie. „Es para ayer” – stwierdza. Naprawdę! Nasze pozwolenie było ważne rzeczywiście tylko wczoraj. Próbuję mu wyjaśnić, że otrzymaliśmy pozwolenie na odwiedzenie Cabrery o takiej porze, że powinniśmy już docierać na miejsce, a z miejsca, z którego wyruszyliśmy, można było dopłynąć na żaglach do tej wyspy w sześć godzin. O tym, że nie mogliśmy sobie darować zwiedzania katedry La Seu w Las Palmas i obiadu złożonego z tapasów, nie musi przecież wiedzieć.

Zdobycie miejsca do cumowania w centrum Ciutadella na Minorce to wygrana w lotka

Moje argumenty nie robią na nim większego wrażenia, jednak widok wielu wolnych boi z mooringami w Puerto de Cabrera skłania go do wydania korzystnego dla nas wyroku: „Un dia mas”! „Jeszcze jeden dzień” − to stwierdzenie otwiera nam drogę do twierdzy, która niegdyś chroniła przed piratami nielicznych rolników. Uprawiali oni część nieurodzajnej ziemi na wyspie, a na pozostałym terenie wypasali swoje „cabras”, od których wzięła się nazwa wyspy. Kiedy Cabrera przestała być wyspą zesłańców, została dostrzeżona przez wojsko jako doskonały poligon, aż odkrył ją przemysł turystyczny. Już wkrótce całe stada zmęczonych cywilizacją turystów najechały wyspę, aby tu właśnie spełniać swoje marzenia o życiu Robinsona. Dopiero po ustanowieniu Cabrery parkiem narodowym, z uwagi na ginące gatunki flory i fauny, powrócił tu spokój, którym dane było nam się rozkoszować tego wieczora w Puerto de Cabrera. Żaden powiew nie zakłóca nocnej flauty, a nawet rankiem Rasmus ma kłopoty ze wstawaniem. Dopiero późnym przedpołudniem próbuje nadrobić to, co stracił, i uderza zdumiewająco w żagle naszego „statku”, tak że możemy na samym grocie lecieć z prędkością do 8 węzłów w kierunku południowo - zachodniego brzegu Majorki. Odkąd jachty zawijające do portu zostały przepędzone z basenu wewnętrznego, a prom zajmuje większość miejsca na molo zewnętrznym, miejsca w Cala Ratjada stały się rarytasem. Za to teraz jachty mogą podchodzić burtą do molo... Jest to korzystne, jeżeli pomyśli się, że kiedyś manewr cumowania na kotwicy, jak mawiamy po rzymskokatolicku, udawał się tylko wtedy, gdy kotwica zahaczyła o szczelinę w skalistym dnie.

Gęsta zupa za królewską cenę
Od dziesięcioleci Cala Ratjada podąża niezmiennie swoją drogą przemiany od małej wioski rybackiej w kierunku placu uciech dla turystów. Pomimo to co wieczór tłoczą się na zewnętrznym molo niezbyt lubiane w tym porcie jachty, tylko dlatego że żaden inny port nie znajduje się bliżej wybrzeża Minorki. Wygląda na to, że zapowiada się nam długi dzień żeglowania, ponieważ z początku wietrzykowi z północnego zachodu udaje się jedynie sprawić, że nasze pełne żagle nie wyglądają tak staro. Aż tu nagle łódź dostaje przechył i wymaga pierwszego refowania, a zanim jeszcze zdołałem wybrać topenantę grota, domagała się już kolejnego refowania. Niezwykłe ożaglowanie Cyclades 39 sprawdza się. Po założeniu drugiego refu w gigantyczną szmatę może ciągnąć nas przyjazna w obsłudze genua, w pełni rozwinięta, o profilu kompletnie pozbawionym zmarszczek. Kiedy pojawia się w poprzek horyzontu Kap Nati, musimy ją całkiem zrzucić. Ponieważ nie ma możliwości zdjęcia genui, musimy teraz zrolować bezużyteczny żagiel. Zarefowany grot wystarcza nam aż nadto mimo dużej straty powierzchni żagli i doprowadza nawet do tego, że w momencie gdy, surfując na wietrze, kierujemy się na wejście do Fornells, stwierdzam z przerażeniem, że żadna lina na pokładzie nie nadaje się do zastosowania jako obciągacz bomu. Autopilot, sprawujący się dotąd bez zastrzeżeń, teraz nie daje rady. Aby nie ryzykować niekontrolowanej rufy, sam steruję do zatoki, gdzie czeka nas miła niespodzianka, będąca ukoronowaniem dzisiejszego żeglowania. Mooringi są już wyłożone są na bojach. Oszczędza nam to żmudnych manewrów kotwiczenia na dnie, na którym jeszcze nigdy nie utrzymała się kotwica CQR.

Portinatx na północy Ibizy trzeba koniecznie odwiedzić z uwagi na dobrą osłonę i idylliczne położenie

Przez całą noc wiatr wyje w takielunku. To, co przełamuje się rankiem u wejścia, nastraja raczej do pozostania dłużej na miejscu, niż do wychodzenia w morze. Wyszukuję prognoz pogody. Jedne zapowiadają na dziś SW 3−4°B, inne nawet NNE o sile 5 węzłów. Dzwonię do bazy i dowiaduję się, że aktualnie dmie z NW o sile 3°B. Ostatnią nadzieją jest bosman portu. Jego komputer przebija wszystko: 4−5 z NW, w porywach nawet do 6.

się przerazić mnie siódemką do tego stopnia, że ratuję się pętlą rufową, łapiąc hals, który umożliwia wzięcie kursu prosto na Ciutadella. Znajdujemy tam zamknięte miejsca do cumowania przy jachtklubie. Hiszpańskiej łodzi udało się w ostatniej chwili znaleźć miejsce bokiem na szczycie mola. Chociaż załoga właśnie zajęta jest ulubionym i najważniejszym zajęciem Hiszpanów, czyli południowym wypoczywaniem, zostajemy zaproszeni do zacumowania przy burcie. Zanim skończyliśmy knagowanie cum, przyszedł do nas na pogawędkę bosman portu. W wewnętrznym porcie są jeszcze wolne dwa miejsca do cumowania − daje nam do zrozumienia − absolutny rarytas, gdzie tak mili ludzie jak my mogą ustawić łodzie rufą bezpośrednio przy stolikach restauracji. Tym argumentem przekonuje nawet Hiszpanów, którzy z trudem chcą rozstać się ze swoim miejscem, mimo iż jest ono nawiedzane silnym kołysaniem podczas przechodzenia promu. Widząc, jak ich łódź manewrami próbuje podejść rufą do molo, przestaję się dziwić. Wyraźnie widać, że załoga nie ma pojęcia o cumowaniu na kotwicy. W ostatnim akcie tej tragikomedii ponownie pojawia się bosman. Tym razem ze słonymi rachunkami, którymi relatywizuje swoją wcześniejszą uprzejmość. Czy ten fakt powinien zepsuć nam dobry nastrój? Nie w Ciutadella, dla której mieszkańców miasto − dziedzictwo światowej kultury − jest nadal prawdziwą stolicą Minorki.

Carl Victor

Część II artykułu tytaj...

Źródło: Jachting