Bawimy się z pingwinami

Wyżyna ponad zielonym mangrowiem okalającym wąski pasek plaży wydawała się martwa – białawe drzewa palo santo i cierniste krzaki ochlapane były deszczem guana tysięcy gniazdujących tu ptaków. Wszystkie czerpały pożywienie z otaczającego morza. Zimny Prąd Humboldta nabity planktonem z Południowego Oceanu wiruje wokół wysp. Za nim ryby, na które z kolei polują lwy morskie, foki, orki, manty. Wieloryby pojawiają się stadami. I choć równik tnie archipelag na pół, rządzi tu zimny prąd – a gdy zamiera on w latach El Niño, morskie zwierzęta giną. Kontrast zimnej wody i gorącego lądu pozwala tropikalnym gatunkom jak flamingi koegzystować z pingwinami. Prąd Humboldta skręca później na zachód, łącząc się z Prądem Równikowym, rzeka wody wzburzona przez tak wiele wysp w cofki i bystrza.
Pognaliśmy z pełnym wiatrem i z korzystnym prądem do Genovesa, ale w drodze do Bartolome wzburzony prąd podniósł falę, która wytrząsnęła wiatr z naszych żagli.

Dawni żeglarze, zniechęceni zmiennymi prądami, z reguły zawijali na ten archipelag zwany też Islas Encantadas (Czarujące). Bardzo właściwa nazwa. Oto bowiem wyspy usadzone na niepewnym kawałku ziemskiej kry, która pływa na bulgoczącej magmie ścierając się z innym jej tektonicznym kawałkiem. Na starszych, południowo-wschodnich wyspach eony erozji i roślinności złagodziły ostre kanty. Na zachodnich, geologicznie młodych i wulkanicznie czynnych wyspach wszystko ma fakturę i kolor chłodnącego piekła. Na Bartolome chodziliśmy po grzbiecie wygasłego wulkanu ponad lasem stożkowatych zębów żużlowych. Słynna skała Pinnacle Rock wyrasta nad kotwicowiskiem jak palec ostrzegający przed kruchością ziemi. A poza nim, na większej wyspie Santiago, kawały czerwonej szlaki błyszczą na tle dywanów czarnej, klejącej się lawy niczym wraki z Wielkiego Wybuchu. Ale życie toczy się dalej. W kanale pomiędzy wyspami, spienionym jak zwykle w samo południe rześkim wiatrem, małe pingwiny z Galapagos nurkują za pożywieniem, obojętne na gapiących się na nich płetwonurków.
Isla Isabela, najbardziej zachodnia i największa ze wszystkich wysp, łącznie z wyspą Fernandina, leżącą na jej podołku, dzierżą rekord 14 wulkanicznych erupcji, począwszy od 1968 r. Ostatni wybuchał wulkan Sierra Negra w październiku 2005 r. Zimne i bogate w plankton wody płyną obok Isabeli i w Cieśniny Bolivar i Candice i nasz zwiad wielorybi nieraz śpiewał „tam dmucha!”. Sea Angel, zbliżając się do kotwicowiska Punta Vicente Roca, u stóp siedmiosetmetrowej ściany wulkanu Ecuador omal nie nadział się na dwa gigantyczne rybie łby.

Wymiana czułości

U podnóża Pinacle Rock

Na Isla Redonda

Scylla i Charybda czyli Roca Kicker / zdjęcia: T. Zydler

Isabela ma ich pod dostatkiem. Przy przylądku Marshalla nasz przewodnik – przyrodnik Antonio Moreano poprowadził nas pod wodę poprzez chmury srebrzystych salemas prosto w hordę rekinów młotów. Cztery olbrzymie manty lekceważąco odmachnęły się ponad nami – czarne magiczne dywany świata podziemnego. Za to w mangrowiowych lagunach w pobliżu Islas Marielas, gdzie mieszkają błękitnookie kormorany nieloty, dobiliśmy pontonem obok lwa morskiego śpiącego na drzewie. W zatoce Elizabeth nurkowaliśmy w wąskiej cieśninie wśród żyjących skał oddychających bąbelkami gazów. Słodka woda mieszająca się z morską rozmyła zarysy zielonych żółwi w bliżej nieokreślone UFO, a młode lwiątka morskie niczym kamikadze ruszały do ataku na nas po to, by w ostatniej chwili uniknąć fatalnego zderzenia. Wyszliśmy z wody drżący, gdyż lodowaty prąd ociera się o brzegi Isla Isabela, ale nie tylko. Antonio ze swoim 12-letnim doświadczeniem w nurkowaniu i prowadzeniu grup ma żyłkę awanturniczą i wielkie oddanie dla przyrody Galapagos, co zmieniło nasz rejs w doświadczenie ponad wszelkie oczekiwania. W wodach na wschód od Isabeli nasze mokre kombinezony wystarczająco chroniły w czasie pływania z maseczką i nawet w czasie krótkich zanurzeń z aparatem. Wiatry w czasie naszego pobytu pomiędzy końcem października do stycznia przeważały z ćwiartki południowej i wiały z prędkością 10–12 węzłów. Zależnie od wybranego kierunku warunki żeglugi były znośne, czasem silnik pomagał zwiększyć siłę wiatru pozornego i skracał wycieczki pomiędzy wyspami. Udało nam się uniknąć okresu niestabilnych wiatrów pomiędzy czerwcem i wrześniem, co ułatwiło życie na wyspach. Mógłbym tu zostać jeszcze parę miesięcy!