Skipper musi mieć świadomość, że nieudane manewry wewnątrz basenu kończą się licznymi awariami burt, sztormrelingów, sterów i wplątaniem się w mooringi śrubą napędową jachtu. W trudnych warunkach atmosferycznych takie podejście może być jedynym bezpiecznym oraz skutecznym i dlatego opiszemy je, pokazując jego istotne elementy i ich wykonanie.

Podejście dziobem
Podejście pokazuje rys. 1. Jacht w pozycji 1 wpływa między inne cumujące jachty. Biorąc pod uwagę fakt, że mamy zacumować dziobem do nabrzeża po prawej burcie, lepiej jest wpłynąć w przejście w jego osi (poz. 1 rys. 1.) lub jego lewą stroną. W poz. 2 (rys. 1.) jacht jest już wewnątrz basenu w kanale podejściowym i porusza się naprzód, zaczynając cyrkulację w prawo o 90°, prędkość jachtu jest taka, że gwarantuje dobrą manewrowość i precyzyjne utrzymanie kursu, co jest istotnym elementem.

W przypadku wystąpienia trudności mogących uniemożliwić dojście do miejsca postoju i zacumowanie możliwe jest tylko wycofanie się z kanału podejściowego na biegu wstecznym na szeroką wodę, co również może okazać się trudne do wykonania, dlatego manewr ten, jak również podejście analogiczne rufą, muszą być dobrze opanowane w trakcie ćwiczeń.
Przy uzbrojonym w odbijacze nabrzeżu możemy postawić boję, która będzie wyznaczała nam miejscewejścia do wody mooringu lub, gdy mamy taką możliwość, zacumować nasz ponton jachtowy. Teraz możemy zacząć naukę prawidłowych działań w bezpośredniej bliskości przeszkód (nabrzeża i pontonu) na ograniczonym akwenie.

Gdy miejsce postoju jest usytuowane w głębi basenu, dobrze jest wcześniej określić, jakich trudności można się spodziewać podczas podejścia, np. jak szeroki jest tor podejściowy, czy jest fala i jak się układa, jakie są kierunek i siła wiatru, czy podejście do miejsca postoju wymaga zmiany kursu w kanale podejściowym.

fot. www.magdalena-lasocka.com

Po opanowaniu manewru podejścia do pustego nabrzeża możemy przystąpić do ćwiczeń wśród jachtów. Do ćwiczeń najlepiej jest wybrać miejsce, gdzie jest tylko jeden rząd jachtów stojących przy nabrzeżu na mooringach. W takiej sytuacji nasza odległość od nabrzeża w poz. 1 (rys. 1.) i od mooringów (poz. 2 rys. 1.) może być większa, co pozwoli nam na swobodę w trakcie ćwiczeń, tak aby obyć się z taką sytuacją, a jednocześnie w przypadku kłopotów, jakie mogą wystąpić w trakcie ćwiczeń, mamy dużo miejsca po lewej burcie do awaryjnego wyjścia z sytuacji przez zwrot w lewo i zaprzestania kontynuowania nieudanego manewru.

W poz. 2 rys. 2. zaczynamy zwrot przez wyłożenie steru na lewą burtę, tak aby jacht zaczął powoli odchodzić od mooringów po prawej burcie, napęd cały czas jest włączony. Jacht przechodzi łagodnym łukiem do poz. 3 (rys. 2.), w której pogłębiamy wyłożenie steru, tak aby, mijając w bezpiecznej odległości ostatni mooring, znalazł się w poz. 4 (rys. 2.). Od tej pozycji kierujemy rufę bezpośrednio na nabrzeże, tak by jacht znalazł się pośrodku miejsca postoju i prostopadle do nabrzeża. Gdy nasza rufa znajdzie się na wysokości dziobu sąsiedniego jachtu, zmniejszamy obroty silnika, a 6–5 metrów od nabrzeża wyłączamy napęd i przełączamy go na bieg „naprzód”. Jacht płynie już prostopadle w kierunku nabrzeża ze sterem ustawionym na „zero” i w odległości 3−2 metrów od niego zwiększamy obroty silnika, tak aby go szybko wyhamować i zatrzymać. Jacht powinien być stabilny na swojej pozycji i zatrzymać się 1−1,5 metra od nabrzeża. Manewr kończymy podjęciem mooringu, który przenosimy do zacumowania dziobu, podaniem cum rufowych na nabrzeże i zacumowaniem rufy.

Tomasz Haftarczyk

Źródło: Jachting