Skok pływu, czyli różnica między wysoką i niską wodą, u francuskich brzegów kanału La Manche przekracza 10 metrów, więc jacht zacumowany do stałego nabrzeża jeździ w górę i w dół dwukrotnie w ciągu doby. Wszystko w porządku, jeśli na pokładzie została wachta regulująca długość cum, ale jeśli beztroska załoga w całości poszła „w miasto”, po powrocie może zastać jacht w nietypowej sytuacji. Gdy jacht był krótko zacumowany, a woda opadała, kadłub niewątpliwie zawisnął – jeśli cumy lub knagi (pachołki cumownicze) wytrzymały ciężar jachtu (rys. 1.). Cumując sztywno do nabrzeża przy niskiej wodzie, załoga ma szanse utopić swój jacht, jeśli w porę nie poluzuje cum. Woda przypływu idzie do góry, cumy trzymają i jeśli nie trzasną, pokład wkrótce znajdzie się pod wodą (rys. 2.). W niektórych portach (i śluzach) po ścianie nabrzeża biegnie stalowy pręt. Założona wokół niego cuma ślizga się w górę lub w dół wraz z przemieszczającym się jachtem. Najczęściej jednak w pewnych odstępach znajdują się drabinki do wychodzenia na brzeg, a na nabrzeżu stoją solidne pachołki do cumowania większych statków lub, dla odmiany, stalowe koła, wokół których zakłada się cumę. Małe jednostki tradycyjnie chwytają się owych drabinek, ale też muszą wraz z ruchem wody zmieniać szczeble, za które przekładają cumy.

Rys. 1. Woda opadła, a jacht zawiesił się na cumach (jeśli wytrzymały)

Rys. 2. Woda się podnosi, a cumy trzymają. Za chwilę jacht się utopi

Rys. 3. Jacht przy odpływie stoi na kilu i prowizorycznych „nogach”

Jeśli opadająca woda zastała nas na kotwicy i nie zdążyliśmy uciec przed odpływem, należy zabezpieczyć burtę kładącą się na dno i podłożyć co tylko się da – materace, poduszki, koce, ubrania. Niektórzy bywalcy płytkich wód wożą ze sobą składane „nogi”, połączone na poziomie pokładu poprzeczną belką i dobrze do pokładu przymocowane. Jacht staje wtedy na kilu, a obie „nogi” podpierają go z dwóch burt. Można to urządzenie uprościć (gdy nadbudówka nie pozwala na łączenie nóg), potrzebne jest wtedy odpowiednie olinowanie (rys. 3.). Najlepiej jednak wykonać proste zadanie rachunkowe – z tablic pływów znaleźć skok pływu (ang. range) poprzez odjęcie niskiej wody od wysokiej na dany dzień i szukać takiego miejsca kotwiczenia, w którym głębokości na mapie nie będą mniejsze niż zanurzenie jachtu plus zapas bezpieczeństwa (np. 0,5 m), zależny od wysokości fal i naszego poczucia ewentualnego zagrożenia.

Gdy jednak będziemy chcieli wejść do portu, w którym nie ma dla nas dość wody przy odpływie, obliczenie musi być precyzyjniejsze, a w jego efekcie powinniśmy znać godzinę w danym dniu,