Instruktor żeglarstwa Tim Bartlett przeprowadził test funkcjonalności kotwic. Oto wyniki, które opublikował w miesięczniku „Sailing Today” w 2004 roku. Mimo upływu kilku lat, nadal aktualne.

Bartlett do celów porównawczych użył cztery najbardziej popularne kotwice: Claw (czyli „Pazur” – konstrukcja Bruce’a), CQR, Danforth i Delta. Najlepsze wyniki uzyskała kotwica typu Delta. Bartlett przeprowadził testy na 22-stopowej szalupie, na czterech typach dna (w obszarze zatoki Solent): żwirowym, gliniastym, piaszczystym i błotnistym. W centralnej części rufy zamocował skalibrowany siłownik, do którego przyczepił 14 m łańcucha i stopniowo kolejne kotwice. Próby przeprowadzał na głębokości ok. 2,8 m. Chciał sprawdzić szybkość zakotwiczania w stosunku do pozycji na lądzie, przy znoszącym kierunku dryfu i przeciwnym wietrze.

Claw
Bartlett nie wykorzystał oryginalnej kotwicy Bruce’a, ponieważ nie uzyskał zgody od producenta. Zamiast niej użył podobnej kotwicy, produkowanej w Anglii i o połowę tańszej, o wadze 15 kg i następujących parametrach:
– ramieniu „L”, gdzie dłuższe ramię miało długość 625 mm a krótsze – 385 mm
– rozpiętości „pazura” – 420 mm.
Choć kotwica jest nieporęczna przy przenoszeniu, brak ruchomych elementów ułatwia jej mocowanie na pokładzie. Przy niewprawnym podnoszeniu nie spowoduje zgniecenia palców.

Wyniki
Skuteczność – 1
Współczynnik opłacalności – 4 (stosunek właściwości do kosztu kotwicy)
Dostępne wielkości kotwic – 1; 2; 5; 7,5; 15; 20; 30; 50; 80 kg

Kotwica a rodzaj dna

Żwir
Na dnie żwirowatym kotwica miała problem z zaczepieniem się i wbiciem w dno. Wlokła się, dając łańcuchowi opór około 20–40 kg. Czasem sam opór wzrastał do prawie 50 kg, a maksymalnie wyniósł 59 kg.

Glina
Pomimo wielokrotnych prób wbicia kotwicy w podłoże, nie udało się uzyskać pełnego zakotwiczenia. Uzyskano uchwyt kotwiczny w wysokości około 100 kg, lecz dryfująca łódź wyciągała kotwicę z podłoża. Maksymalne obciążenie zaczepienia się kotwicy o dno – 190 kg.

Piasek
Kotwica dość szybko zagłębiła się w piaszczystym dnie, naprężając łańcuch kotwiczny z siłą 100–200 kg. Gdy jednak obciążenie na siłowniku wzrosło o ponad 200 kg, kotwica „puściła” i po kilku sekundach ponownie zagłębiła się w dno.

Muł
„Trójpazur” równo wszedł w dno i miękko naprężając łańcuch stawił opór.
Na siłowniku wartość odczytanego oporu kotwicy powoli rosła, podczas gdy kotwica nadal zagłębiała się w dno do wartości 300 kg i utrzymała jednostkę w miejscu.

Więcej w najnowszym "Jachtingu" (10/2009).